Διακρίσεις για τον σύλλογο ΙΩΝΑΣ ΑμεΑ σε δύο κορυφαίες διοργανώσεις ποδηλασίας
Απλοποιείται η διαδικασία απαλλαγής από τα τέλη κυκλοφορίας για ΑμεΑ
Κάθε καλοκαίρι, οι γονείς αναζητούν δραστηριότητες για να γεμίσουν δημιουργικά τον χρόνο των παιδιών τους. Τα summer camp είναι μια όμορφη ευκαιρία για παιχνίδι, κοινωνικοποίηση και εμπειρίες με φίλους. Όμως, για τις οικογένειες που έχουν παιδιά σε αμαξίδιο, αυτή η διαδικασία αποδεικνύεται πολύ πιο δύσκολη απ’ όσο θα έπρεπε.
Πολλοί γονείς εκφράζουν παράπονα πως οι επιλογές για παιδιά με κινητικές δυσκολίες είναι ελάχιστες. Τα περισσότερα camp δεν διαθέτουν τις κατάλληλες υποδομές, ενώ συχνά απαιτείται η παρουσία συνοδού, κάτι που αυξάνει το κόστος και δυσκολεύει ακόμη περισσότερο τη συμμετοχή. Επιπλέον, η έλλειψη μεταφορικού μέσου για τα παιδιά σε συνδυασμό με τις επαγγελματικές υποχρεώσεις των γονιών δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο: οι γονείς δεν μπορούν να μεταφέρουν τα παιδιά, τα camp δεν προσφέρουν μεταφορά λόγω κόστους, και τελικά πολλά παιδιά δεν έχουν πρόσβαση σε τέτοιες δραστηριότητες . Με αποτέλεσμα τα παιδιά να αποκλείονται και να γεμίζουν απογοήτευση ενώ οι γονείς απελπίζονται γιατί δεν έχουν τρόπο να βοηθήσουν και και γεμίζουν άγχος για το μέλλον των παιδιών τους.
Οι υπεύθυνοι των camp γνωρίζουν πως για να προσφέρουν μεταφορά, πρέπει να καλύψουν έξοδα όπως συνοδούς, όχημα και οδηγό καθώς και τον φροντιστή κατά την διάρκεια των δραστηριοτήτων, τα οποία προστίθενται στο ήδη υπάρχον κόστος του ίδιου του camp. Αυτό θα επιβάρυνε οικονομικά ακόμη περισσότερο τις οικογένειες, οι οποίες ήδη δυσκολεύονται να ανταποκριθούν.
Σε αυτό το σημείο τίθεται το ερώτημα: δεν θα έπρεπε να μεριμνήσει το ίδιο το κράτος για τη στήριξη αυτών των προσπαθειών; Αν πραγματικά επιθυμούμε ίσες ευκαιρίες για όλα τα παιδιά, τότε η προσβασιμότητα σε τέτοιες δραστηριότητες δεν μπορεί να εξαρτάται αποκλειστικά από την οικονομική δυνατότητα των οικογενειών. Μια κρατική παρέμβαση – μέσω επιδότησης μεταφοράς ή παροχής σχετικής υποδομής – θα ήταν ουσιαστικό βήμα προς την κατεύθυνση της ισότητας.
Δυστυχώς, το ζήτημα της προσβασιμότητας δεν σταματά εκεί. Στην καθημερινότητά τους, άτομα που κινούνται με αμαξίδιο συναντούν εμπόδια που οι περισσότεροι δεν αντιλαμβανόμαστε. Τα πεζοδρόμια είναι συχνά κατειλημμένα από τραπέζια, δέντρα ή σταθμευμένα αυτοκίνητα και το να κυκλοφορήσει κάποιος με ασφάλεια και αξιοπρέπεια στους δρόμους της πόλης γίνεται μια πρόκληση.
Ακόμα και σε χώρους εστίασης και διασκέδασης, λίγα καταστήματα είναι πλήρως προσβάσιμα. Οι τουαλέτες για ΑμεΑ συχνά δεν πληρούν τις απαραίτητες προδιαγραφές, ενώ η πρόσβαση στο εσωτερικό των χώρων μπορεί να είναι αδύνατη λόγω σκαλοπατιών ή στενών διαδρόμων.
Όλα αυτά μας βάζουν σε σκέψεις. Γιατί να υπάρχουν ακόμα τόσες δυσκολίες; Γιατί να νιώθουν παιδιά και γονείς ότι δεν τους υπολογίζει η κοινωνία; Η προσβασιμότητα δεν είναι προνόμιο, αλλά βασικό δικαίωμα. Και όταν αυτό το δικαίωμα δεν γίνεται πράξη, τότε δημιουργούνται ανισότητες και αποκλεισμοί.
Η συμπερίληψη δεν χρειάζεται να είναι κάτι πολύπλοκο ή πολυέξοδο. Χρειάζεται καλή θέληση, οργάνωση και φροντίδα. Να υπάρχουν χώροι για όλους, να μπορούν όλα τα παιδιά να απολαμβάνουν τις ίδιες εμπειρίες και οι οικογένειές τους να νιώθουν ότι δεν είναι μόνες σε αυτήν την προσπάθεια.
Πολλές άλλες χώρες έχουν ήδη κάνει σημαντικά βήματα προς την κατεύθυνση της ένταξης και της προσβασιμότητας, με αποτέλεσμα οι πολίτες με αναπηρία να μην είναι αποκλεισμένοι ούτε να αντιμετωπίζονται με οίκτο ή αδιαφορία. Αντιθέτως, θεωρούνται ισότιμα μέλη της κοινωνίας, με δικαίωμα στη συμμετοχή, στην αξιοπρέπεια και στην αυτόνομη ζωή. Μήπως, λοιπόν, έχει έρθει και η δική μας σειρά να δείξουμε τον απαιτούμενο σεβασμό;
Είναι βέβαιο ότι, αν υπήρχαν οι κατάλληλες υποδομές, σε πολλές περιπτώσεις η “αναπηρία” δεν θα υφίστατο καν. Για να το κατανοήσει κανείς καλύτερα, αρκεί να φανταστεί μια πόλη όπου όλα είναι γραμμένα σε γραφή Braille. Ποιος θα θεωρούνταν “ανάπηρος” τότε; Ή σκεφτείτε μια πόλη όπου όλα τα περάσματα και τα ταβάνια είναι προσαρμοσμένα στο ύψος ενός αμαξιδίου. Τότε οι άνθρωποι που περπατούν θα έπρεπε να σκύβουν ή να κινούνται με δυσκολία — ποιος θα είχε τότε την “αναπηρία”;
Άρα, η αναπηρία πολλές φορές δεν είναι προσωπικό χαρακτηριστικό, αλλά αποτέλεσμα του τρόπου που έχει δομηθεί η κοινωνία μας. Και αυτό ακριβώς είναι που πρέπει να αλλάξουμε. Μια κοινωνία που σέβεται όλους τους πολίτες της, μεριμνά ώστε να εξασφαλίζει ίσες ευκαιρίες και αξιοπρεπή συμμετοχή για όλους – χωρίς εξαιρέσεις, χωρίς αποκλεισμούς.
Ο κόσμος του Πάρη